สิงจิ้นจงกั๋ว | แพทย์จีนตรวจคัดกรองโรคหลอดเลือดสมองกว่า 4 หมื่นครั้ง ช่วยค้นหาผู้มีความเสี่ยงนับหมื่น

สิงจิ้นจงกั๋ว | แพทย์จีนตรวจคัดกรองโรคหลอดเลือดสมองกว่า 4 หมื่นครั้ง ช่วยค้นหาผู้มีความเสี่ยงนับหมื่น

บริเวณเสาชั้นสองของโรงพยาบาลประชาชนเมืองเต๋อฮุ่ย มีป้ายเกียรติยศสองป้ายติดตั้งอยู่ ได้แก่ “ศูนย์สาธิตย่อยด้านอัลตราซาวนด์หลอดเลือดสมองและลำคอระดับชาติ” และ “หน่วยงานดีเด่นด้านอัลตราซาวนด์หลอดเลือด” ส่วนภายในห้องตรวจแผนกอัลตราซาวนด์หลอดเลือดที่อยู่สุดทางเดิน หลี่หัวกำลังใช้หัวตรวจอัลตราซาวนด์ตรวจคัดกรองหลอดเลือดแดงคาโรติดบริเวณลำคอให้แก่ผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูงต่อโรคหลอดเลือดสมอง

หลี่หัวกำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและหารือเกี่ยวกับกรณีผู้ป่วยกับเพื่อนร่วมงาน (ภาพ People’s Daily Online)
“หลอดเลือดสมองและลำคออุดตันหรือตีบหรือไม่ ต้องเริ่มจากการตรวจอัลตราซาวนด์สีหลอดเลือดสมองและลำคอ” เป็นคำกล่าวที่ใช้กันมานานหลายปีในโรงพยาบาลประชาชนเมืองเต๋อฮุ่ย โดยเบื้องหลังคำกล่าวนี้คือความทุ่มเทและการศึกษาค้นคว้าอย่างต่อเนื่องของหลี่หัวตลอดเวลากว่า 20 ปี
ในปี 2001 โรงพยาบาลประชาชนเมืองเต๋อฮุ่ยได้จัดตั้งห้องตรวจอัลตราซาวนด์หลอดเลือดสมองขึ้น โดยมีหลี่หัวเป็นแพทย์เพียงคนเดียว พร้อมห้องตรวจหนึ่งห้องและเครื่องอัลตราซาวนด์หลอดเลือดสมองแบบพื้นฐานหนึ่งเครื่อง หลี่หัวเล่าว่า “ในเวลานั้น ความเข้าใจเกี่ยวกับการตรวจอัลตราซาวนด์ดอปเพลอร์ผ่านกะโหลกศีรษะ (TCD) ยังจำกัดอยู่เพียงการวินิจฉัยโรค 3 กลุ่มเดิม ได้แก่ ภาวะหลอดเลือดสมองแข็งตัว ภาวะหลอดเลือดหดเกร็ง และภาวะเลือดไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ” โดยเขาปฏิบัติงานในลักษณะดังกล่าวต่อเนื่องเป็นเวลา 5 ปี
หลี่หัวเล่าว่า “นอกเวลาทำงาน ผมมักคิดอยู่เสมอว่าจะทำงานวินิจฉัยแบบเดิมทั้ง 3 กลุ่มต่อไป หรือจะมองหาแนวทางใหม่เพื่อพัฒนางานให้ก้าวหน้า” และท้ายที่สุดเขาก็เลือกแนวทางหลัง

หลี่หัว (คนแรกจากซ้าย) กำลังแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและหารือเกี่ยวกับกรณีผู้ป่วยกับเพื่อนร่วมงาน (ภาพ People’s Daily Online)
จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี 2006 เมื่อหลี่หัวได้รับการสนับสนุนจากผู้บริหารโรงพยาบาลให้เข้ารับการฝึกอบรมเพิ่มเติมที่โรงพยาบาลแห่งที่ 1 มหาวิทยาลัยจี๋หลินเป็นครั้งแรก เขากล่าวว่า “เหมือนกบในกะลาที่ได้ออกมาสู่โลกภายนอก จึงได้รู้ว่างานอัลตราซาวนด์หลอดเลือดมีขอบเขตกว้างขวางเพียงใด” ตลอด 10 ปีหลังจากนั้น เขาเดินทางไปศึกษาต่อและฝึกอบรมรวม 4 ครั้ง ณ โรงพยาบาลแห่งที่ 1 มหาวิทยาลัยจี๋หลิน โรงพยาบาลปักกิ่งยูเนียนเมดิคัลคอลเลจ และโรงพยาบาลเซวียนอู่ มหาวิทยาลัยการแพทย์นครหลวงปักกิ่ง เป็นต้น โดยพัฒนาจากการตรวจวินิจฉัยโรค 3 กลุ่มเดิมสู่การตรวจภาพหลอดเลือดสมองและลำคอแบบบูรณาการ พร้อมขยายขอบเขตการตรวจไปยังหลอดเลือดบริเวณแขนขา ช่องท้อง และไต
อย่างไรก็ตาม เมื่อกลับมาปฏิบัติงาน เขากลับเผชิญกับปัญหาผู้ป่วยไม่ไว้วางใจและแพทย์ผู้รักษาไม่ยอมรับผลการตรวจ แต่หลี่หัวไม่ย่อท้อต่อข้อสงสัยเหล่านั้น เขากล่าวว่า “ตลอด 5 ปี ผมเดินทางไปกลับเมืองฉางชุนหลายร้อยครั้ง ก็เพื่อพิสูจน์ให้เห็นด้วยข้อเท็จจริง”
ในปี 2010 บุตรสาวคนโตของนายจางจากตำบลเปียนกั่งล้มลงอย่างกะทันหันและไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก หลี่หัววินิจฉัยว่าเธอเป็นโรคโมยาโมยา (Moyamoya Disease) แต่ครอบครัวและแพทย์ผู้รักษาไม่เชื่อผลการวินิจฉัยดังกล่าว ต่อมาครอบครัวพาผู้ป่วยไปตรวจที่โรงพยาบาลหลายแห่ง แต่ไม่มีแห่งใดยืนยันว่าเป็นโรคโมยาโมยา ทำให้ครอบครัวไม่ไว้วางใจหลี่หัวมากยิ่งขึ้น ถึงขั้นสงสัยว่าเขามีเจตนาแอบแฝง และครั้งหนึ่งเกือบเกิดเหตุทำร้ายร่างกายเขา
แม้เผชิญกับสถานการณ์ดังกล่าว หลี่หัวยังคงโทรศัพท์ติดต่อครอบครัวผู้ป่วยหลายครั้ง รวมถึงขับรถไปพบถึงบ้านเพื่อโน้มน้าวให้เข้ารับการตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติม โดยยืนยันว่าหากผลการตรวจครั้งใหม่ไม่ตรงกับการวินิจฉัยของเขา เขาจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดด้วยตนเอง ในที่สุดความจริงใจของเขาก็ทำให้ครอบครัวยอมรับ หลี่หัวจึงขับรถพาผู้ป่วยและครอบครัวไปยังโรงพยาบาลระดับสูงกว่า และขอให้อาจารย์แพทย์ที่เคยสอนเขาระหว่างการฝึกอบรมเป็นผู้ตรวจด้วยตนเอง โดยใช้การตรวจหลอดเลือดด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ผลปรากฏว่าตรงกับการวินิจฉัยของหลี่หัวทุกประการ
อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยรายนี้ถือเป็นผู้ป่วยโรคดังกล่าวรายแรกของโรงพยาบาลระดับสูงแห่งนั้นเช่นกัน โดยแพทย์เสนอให้รักษาด้วยการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะ ซึ่งมีอัตราความสำเร็จต่ำกว่า 60% ทำให้ครอบครัวรู้สึกวิตกกังวลและไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไร พวกเขาจับมือหลี่หัวและกล่าวด้วยน้ำเสียงวิงวอนว่า “ผู้อำนวยการหลี่ ตอนนี้พวกเราไม่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไรดี พวกเราเชื่อคุณคนเดียว ช่วยตัดสินใจให้พวกเราหน่อยเถอะ” หลี่หัวจึงติดต่อแพทย์ที่รู้จักในแวดวงการแพทย์แทบทุกคน จนทราบว่าโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่งสามารถรักษาโรคโมยาโมยาด้วยวิธีผ่าตัดแผลเล็ก ซึ่งมีอัตราความสำเร็จค่อนข้างสูง ในที่สุดบุตรสาวคนโตของนายจางก็ได้รับการรักษาจนหายที่โรงพยาบาลในกรุงปักกิ่ง
ต่อมาอีกหลายปี บุตรสาวคนเล็กของนายจางกลับป่วยเป็นโรคโมยาโมยาเช่นเดียวกัน ครั้งนี้ครอบครัวไม่ลังเลและติดต่อหลี่หัวโดยตรง ก่อนเข้ารับการรักษาตามแนวทางเดียวกับบุตรสาวคนโตจนหายดี บุตรสาวคนเล็กยังสามารถสอบเข้าศึกษาต่อในสถาบันการแพทย์ได้สำเร็จ พร้อมกล่าวว่า “หนูจะตั้งใจศึกษาและฝึกฝนวิชาการแพทย์อย่างเต็มที่ เพื่อเติบโตเป็นแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญและเมตตาต่อผู้ป่วยเหมือนคุณลุงหลี่หัว”
ตลอดเวลากว่า 10 ปีที่ผ่านมา หลี่หัวยังคงสอบถามอาการของบุตรสาวนายจางเป็นประจำ และคอยเตือนให้เข้ารับการตรวจติดตามผลตามกำหนดอย่างต่อเนื่อง
ความมุ่งมั่นในการตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างจริงจังนี้เองที่ทำให้หลี่หัวพัฒนาความเชี่ยวชาญอย่างต่อเนื่อง เขาตีพิมพ์บทความวิชาการมากกว่า 10 เรื่องในวารสารระดับชาติ รวมถึงวารสารโรคหลอดเลือดสมองแห่งประเทศจีน โดยบทความเกี่ยวกับโรคโมยาโมยาที่ตีพิมพ์ในปี 2016 ถือเป็นรายงานกรณีแรกในระดับประเทศตามที่ระบุในบทความ และได้รับความสนใจในระดับนานาชาติระดับหนึ่ง
“ดอกไม้เพียงดอกเดียวไม่อาจทำให้เป็นฤดูใบไม้ผลิได้ แต่เมื่อดอกไม้นับร้อยผลิบานพร้อมกัน ฤดูใบไม้ผลิจึงจะงดงามทั่วทั้งสวน” หลี่หัวตระหนักดีว่าความสามารถของคนเพียงคนเดียวไม่เพียงพอ แต่ต้องพัฒนาความเข้มแข็งของทีมงานด้วย
ด้วยอิทธิพลจากบิดา บุตรชายของหลี่หัวจึงเลือกเดินตามเส้นทางอาชีพเดียวกัน ในปี 2012 หลี่ตงหยาง บุตรชายของเขาสำเร็จการศึกษาและสมัครสอบเข้าทำงานในแผนกอัลตราซาวนด์หลอดเลือดของโรงพยาบาลด้วยตนเอง เมื่อทราบการตัดสินใจของบุตรชาย หลี่หัวกล่าวเพียงว่า “เมื่อเลือกแล้วก็อย่าเสียใจภายหลัง”
หลี่หัวกล่าวว่า “เมื่อเห็นแววตาของคนรุ่นใหม่ที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นใฝ่รู้ ผมก็นึกถึงตัวเองในอดีต การถ่ายทอดความรู้ สอนทักษะ และไขข้อสงสัย เป็นงานที่ต้องทำด้วยความรับผิดชอบและจิตสำนึกอย่างแท้จริง” เขาจึงถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ให้แก่บุคลากรรุ่นใหม่อย่างเต็มที่โดยไม่ปิดบัง
เนื่องจากมีภาระงานมากในช่วงกลางวัน หลี่หัวมักใช้เวลาช่วงค่ำหรือวันหยุดสอนบุคลากรรุ่นใหม่ จนได้รับฉายาจากลูกศิษย์ว่า “ศาสตราจารย์ภาคค่ำ” เมื่อบุคลากรรุ่นใหม่มีโอกาสเดินทางไปฝึกอบรมเพิ่มเติม หลี่หัวจะอาสารับหน้าที่ทำงานแทน ซึ่งบางครั้งต้องปฏิบัติงานต่อเนื่องหลายเดือน ลูกศิษย์เล่าว่าทุกครั้งที่กลับจากการฝึกอบรม มักพบว่าผู้อำนวยการหลี่ผอมลงและดูเหน็ดเหนื่อย ทำให้รู้สึกทั้งซาบซึ้งและเป็นห่วง
บนผนังห้องทำงานของหลี่หัวมีผลงานอักษรศิลป์แขวนไว้อย่างเรียบร้อย พร้อมข้อความว่า “ดูแลผู้ป่วยเสมือนญาติพี่น้อง และมุ่งมั่นพัฒนาความเชี่ยวชาญอย่างไม่หยุดยั้ง คือเป้าหมายที่บุคลากรด้านอัลตราซาวนด์ของเรายึดมั่นเสมอ” ซึ่งเป็นคติประจำใจร่วมกันของหลี่หัวและลูกศิษย์

ตั้งแต่ปี 2016 จนถึงปัจจุบัน หลี่หัวนำทีมรับผิดชอบโครงการตรวจคัดกรองโรคหลอดเลือดสมองฟรีในพื้นที่ชนบทระดับชาติต่อเนื่องเป็นเวลา 10 ปี โดยดำเนินการตรวจคัดกรองและให้ความรู้แก่ประชาชนรวมกว่า 40,000 ครั้ง และตรวจพบผู้ที่มีความเสี่ยงสูงกว่า 10,000 ครั้ง รวมถึงผู้ที่มีความเสี่ยงปานกลางกว่า 10,000 ครั้ง
“ใช้หัวตรวจอัลตราซาวนด์หนึ่งอันตรวจหลอดเลือดทั่วร่างกายอย่างละเอียด พร้อมทีมงานคุณภาพที่ช่วยให้ผู้ป่วยห่างไกลจากโรคหลอดเลือด และทำให้ทุกบาททุกสตางค์ที่ผู้ป่วยจ่ายไปคุ้มค่า” นี่คือแนวคิดการทำงานของแผนกที่หลี่หัวสังกัด และสะท้อนหลักการพื้นฐานที่เขายึดถือมาตลอดกว่า 20 ปีของการเป็นแพทย์ในระดับท้องถิ่น
ด้วยหัวตรวจอัลตราซาวนด์หนึ่งอันและความมุ่งมั่นที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง หลี่หัวได้อุทิศตนให้กับงานตรวจอัลตราซาวนด์หลอดเลือดในระบบสาธารณสุขระดับท้องถิ่น พร้อมปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบและความตั้งใจอย่างต่อเนื่อง และเรื่องราวการทำงานของเขาในพื้นที่แห่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป
(ผู้สื่อข่าว People’s Daily Online เจียงตี๋)
(บรรณาธิการ: หวังตี้หยวน, เซี่ยหลง)

ที่มา People’s Daily Online

*****************

knews1999@gmail.com: carshowsociety@gmail.com

Tags: knews, Krungthepnews, กรุงเทพนิวส์, สำนักข่าวกรุงเทพ